Speakeasy w Nowym Orleanie – miasto, które zignorowało prohibicję

Najbardziej mokre miasto Ameryki

Każde amerykańskie miasto miało swój sposób na radzenie sobie z prohibicją. Nowy Jork budował podziemne imperium speakeasy. Chicago toczyło krwawe wojny gangów. Detroit przemycało whisky po zamarzniętej rzece. Ale żadne miasto nie potraktowało zakazu alkoholu z taką bezczelnością jak Nowy Orlean. To jedyne duże miasto w Stanach Zjednoczonych, które po prostu odmówiło stosowania się do prawa.

Kiedy 17 stycznia 1920 roku XVIII Poprawka do Konstytucji oficjalnie zakazała produkcji, sprzedaży i transportu alkoholu na terenie całego kraju, Nowy Orlean wzruszył ramionami i nalał kolejną kolejkę. Miasto, które od ponad dwustu lat żyło Mardi Gras, jazzem i kulturą kawiarnianą odziedziczoną po Francuzach i Hiszpanach, uznało prohibicję za chwilową niedogodność – coś w rodzaju deszczu podczas karnawału. Denerwujące, ale nie powód, żeby odwoływać paradę.

Nowy Orlean miał ku temu wszelkie powody. Alkohol był tu nie tylko rozrywką – był częścią tożsamości. Francuska Dzielnica (French Quarter) od XVIII wieku była miejscem, gdzie pito otwarcie na ulicach. Kreolska kuchnia opierała się na winach i likierach. Jazz rodził się w barach i domach publicznych dzielnicy Storyville. Zakazać tutaj alkoholu to jakby zakazać oddychania.

35 sekund – rekord Izzy'ego Einsteina

Najlepszą miarą tego, jak mokrym miastem był Nowy Orlean, jest historia Isidore'a „Izzy'ego" Einsteina – legendarnego agenta federalnego, który w latach 1920–1925 przeprowadził ponad 4 000 nalotów na nielegalne bary w całych Stanach Zjednoczonych. Einstein miał nietypową metodę: w każdym nowym mieście mierzył, ile czasu zajmie mu znalezienie drinka od momentu wyjścia z dworca lub portu.

Jego wyniki były wymowne:

• Pittsburgh – 11 minut
• Atlanta – 17 minut
• Chicago – 21 minut
• Nowy Jork – różnie, od kilku minut do kilku godzin, zależnie od dzielnicy
• Waszyngton D.C. – agent w ogóle nie musiał szukać – alkohol znalezł go pierwszy

A Nowy Orlean? 35 sekund.

Kiedy Einstein wysiadł z pociągu na Union Station, wziął taksówkę i zapytał kierowcę, gdzie może się napić. Taksówkarz nawet nie ruszył z miejsca – po prostu wyciągnął piersiówkę spod siedzenia i podał ją agentowi. Trzydzieści pięć sekund od postawienia stopy na nowoorleańskiej ziemi. Einstein nie musiał szukać baru, podawać hasła ani znać kogokolwiek. Alkohol czekał na niego w pierwszym napotkanym pojeździe.

Gubernator, który się nie przejmował

Nielegalne picie w Nowym Orleanie nie było sprawą wyłącznie barmanów i gangsterów. Było polityką oficjalną – od gubernatora stanu po ostatniego policjanta na rogu ulicy.

Huey Long – „Not a damn thing"

Huey Pierce Long Jr., gubernator Luizjany w latach 1928–1932, a następnie senator USA, był jednym z najbardziej wpływowych i kontrowersyjnych polityków w historii Ameryki. Kiedy dziennikarz zapytał go, co zamierza zrobić w sprawie egzekwowania prohibicji w swoim stanie, Long odpowiedział jednym zdaniem, które stało się legendą:

„Not a damn thing." – „Ani cholernej rzeczy."

I dotrzymał słowa. Za jego rządów Luizjana była stanem, w którym federalni agenci mogli liczyć jedynie na siebie. Lokalna policja nie współpracowała. Sądy stanowe umarzały sprawy. Long otwarcie pił publicznie i nie widział w tym żadnego problemu.

Policja, która odwracała wzrok

Policja Nowego Orleanu traktowała prohibicję jak problem kogoś innego – a konkretnie problem rządu federalnego. New Orleans Police Department po prostu odmówiło egzekwowania Ustawy Volsteada (federalnej ustawy wdrażającej XVIII Poprawkę). Argumenty były proste: miasto nie miało budżetu na ściganie pijaków, a mieszkańcy nie chcieli, żeby ich policja tym się zajmowała.

Efekt był taki, że federalni agenci z Bureau of Prohibition byli jedynymi, którzy przeprowadzali naloty – ale w mieście, gdzie wszyscy od sędziego po portiera wiedzieli, kto pije i gdzie, i nikomu to nie przeszkadzało, skuteczność tych nalotów była żałosna.

Dziedzictwo Storyville

Nowy Orlean miał jeszcze jedną przewagę nad innymi miastami: gotową infrastrukturę nielegalnej rozrywki. Dzielnica Storyville – oficjalnie usankcjonowany „czerwony" kwartał – działała od 1897 do 1917 roku, kiedy to zamknięcie wymusiła Marynarka Wojenna USA (zbyt wielu marynarzy z pobliskiej bazy zostawało po nocy). Przez dwadzieścia lat Storyville wykształciło sieć podziemnych lokali, tajnych wejść, systemów ostrzegania i sieci łapówek, które po wprowadzeniu prohibicji wystarczyło jedynie przystosować do nowego celu.

Co więcej, muzycy jazzowi, którzy grali w domach publicznych i saloonach Storyville, przenieśli się do speakeasy, zabierając ze sobą publiczność. Jazz i prohibicja stały się nierozłączne – jedno napędzało drugie.

Koktajle z Nowego Orleanu – gdzie narodziła się mixologia

Nowy Orlean nie był tylko miastem, które dużo piło. Był miastem, które piło dobrze. To tutaj powstały jedne z najsłynniejszych koktajli w historii, a prohibicja – paradoksalnie – pomogła utrwalić ich legendę.

Sazerac – pierwszy amerykański koktajl

Wielu historyków uważa Sazeraca za najstarszy koktajl w Ameryce. Jego historia sięga lat 50. XIX wieku, kiedy to aptekarz Antoine Amédée Peychaud serwował go w swojej aptece przy Royal Street, używając koniaku, cukru i własnego wynalazku – Peychaud's Bitters.

Oryginalny przepis na Sazeraca:

• Szklanka Old Fashioned opłukana absyntem
• 60 ml żytniej whisky (lub koniaku – wersja oryginalna)
• Kostka cukru
• 3–4 krople Peychaud's Bitters
• Skórka cytrynowa wyrażona nad szklanką, ale nie wrzucona do środka

Podczas prohibicji składniki stały się trudniej dostępne, ale w Nowym Orleanie Sazeraca pito nadal – po prostu z gorszej jakości whisky i z domowej roboty bitters. Sam koktajl przetrwał, bo barmani przekazywali przepis z pokolenia na pokolenie, nawet gdy oficjalnie nie mieli prawa go serwować.

Ramos Gin Fizz – koktajl, który podbił Nowy Jork

Wynaleziony w 1888 roku przez Henry'ego C. Ramosa w jego barze Imperial Cabinet Saloon, Ramos Gin Fizz stał się obsesją Nowego Orleanu. Przepis jest tak skomplikowany, że prawidłowe przygotowanie wymaga 12 minut ciągłego wstrząsania shakerem – Ramos zatrudniał zespoły barmanów, którzy podawali sobie shaker jak w sztafecie.

Najbardziej absurdalna historia związana z tym koktajlem dotyczy gubernatora Huey'ego Longa. W 1935 roku, będąc już senatorem USA w Waszyngtonie, Long był tak zdruzgotany faktem, że nowojorski hotel Roosevelt (gdzie często przebywał) nie potrafi przyrządzić porządnego Ramos Gin Fizz, że sprowadził samolotem barmana z Nowego Orleanu, żeby ten osobiście nauczył nowojorskich kolegów po fachu.

Absynt – „Zielona Wróżka" nad Missisipi

Nowy Orlean był amerykańską stolicą absyntu na długo przed prohibicją. Silne więzi kulturowe z Francją sprawiły, że „Zielona Wróżka" (La Fée Verte) trafiła tu wcześniej niż gdziekolwiek indziej w Ameryce. Old Absinthe House przy 240 Bourbon Street – otwarty w 1807 roku – serwował absynt przez ponad sto lat i stał się jednym z najbardziej znanych barów na świecie.

Absynt został zakazany w USA już w 1912 roku – osiem lat przed prohibicją. Ale w Nowym Orleanie pito go nadal, tyle że dyskretniej. Kiedy po prohibicji wrócił do łask (zakaz absyntu zniesiono w 2007 roku), nowoorleańscy barmani wrócili do niego natychmiast – tak jakby nigdy nie odeszli.

Hurricane – dziecko speakeasy

Koktajl Hurricane nie powstał podczas prohibicji, ale jego historia zaczyna się w speakeasy. Pat O'Brien, który prowadził jedno z najsłynniejszych speakeasy w mieście (o czym za chwilę), po zniesieniu prohibicji stanął przed problemem: dystrybutorzy alkoholu zmuszali go do kupowania ogromnych ilości rumu, jeśli chciał mieć w ofercie popularne whisky i bourbon. Żeby pozbyć się nadmiaru rumu, wymyślił nowy koktajl – słodki, owocowy i tak mocny, że goście zamawiali go raz za razem. Podawał go w szklance w kształcie lampki huraganowej – stąd nazwa.

Pat O'Brien's – od speakeasy do legendy

Gdyby trzeba było wybrać jeden lokal symbolizujący historię prohibicji w Nowym Orleanie, byłby to Pat O'Brien's. Nie dlatego, że był największy czy najbardziej ekskluzywny – ale dlatego, że przeszedł drogę od nielegalnego speakeasy do jednego z najsłynniejszych barów na świecie.

Początki: Mr. O'Brien's Club Tipperary

W czasie prohibicji Benson „Pat" O'Brien prowadził speakeasy pod nazwą Mr. O'Brien's Club Tipperary przy 605 Bourbon Street. Jak przystało na nowoorleańskie speakeasy, lokal nie był specjalnie ukryty – ale żeby wejść, trzeba było znać hasło. Brzmiało ono: „Storm's brewin'" – „Nadciąga burza".

Hasło to nie było przypadkowe. „Burza" w nowoorleańskim slangu oznaczała zarówno prawdziwą burzę tropikalną, jak i kłopoty z prawem. Klient, który mówił „nadciąga burza", komunikował jednocześnie, że wie, gdzie jest i po co przyszedł.

718 St. Peter Street

Po zniesieniu prohibicji w 1933 roku O'Brien przeniósł bar na 718 St. Peter Street – adres, który stał się jednym z najsłynniejszych w historii amerykańskiej gastronomii. Budynek z XVIII wieku, z charakterystycznym patio i płonącą fontanną, stał się obowiązkowym punktem na mapie każdego turysty.

Dziś Pat O'Brien's to nie jedno, a kilka barów pod jednym dachem: główny bar, piano bar (z dwoma fortepianami, na których muzycy rywalizują z publicznością) i słynny Courtyard z fontanną, z której buchają płomienie. To tutaj serwowany jest legendarny Hurricane w pamiątkowej szklance – tysiące turystów rocznie zabierają ją ze sobą jako suwenir.

Antoine's Mystery Room – sekret od 1840 roku

Antoine's Restaurant przy 713 St. Louis Street to najstarsza restauracja rodzinna w Stanach Zjednoczonych prowadzona pod tą samą nazwą – działa nieprzerwanie od 1840 roku. To tu wynaleziono Oysters Rockefeller (ostrygi zapiekane pod zieloną skorupą z masła, pietruszki i absyntu – przepis jest pilnie strzeżoną tajemnicą od 1889 roku).

Podczas prohibicji restauracja stała przed dylematem: ponad osiemdziesiąt lat tradycji kulinarnej, w której wino i likiery odgrywały kluczową rolę, nie dało się pogodzić z zakazem alkoholu. Rozwiązanie było typowo nowoorleańskie – Antoine's po prostu nie przestało serwować alkoholu.

Tajemniczy pokój

W głębi restauracji, za tym, co wyglądało na zwykłą ścianę, znajdował się Mystery Room – tajemny pokój, w którym stali klienci mogli pić bez obawy o nalot. Wejście było zamaskowane, a dostęp mieli tylko zaufani goście, których kelnerzy znali osobiście. Wewnątrz serwowano najlepsze wina i likiery z przedwojennych zapasów restauracji.

Najciekawsze jest to, że Mystery Room istnieje do dziś. Można w nim zjeść kolację – wystarczy poprosić o rezerwację w tym konkretnym pomieszczeniu. To jedna z niewielu autentycznych przestrzeni z czasów prohibicji, które przetrwały nie jako muzeum, ale jako działający lokal gastronomiczny.

Mafia w Nowym Orleanie

Tam gdzie alkohol, pieniądze i skorumpowana policja, tam nieuchronnie pojawia się przestępczość zorganizowana. Nowy Orlean miał tę „zaletę", że mafię miał na długo przed prohibicją – co oznaczało, że gdy zakaz wszedł w życie, infrastruktura do przemytu i dystrybucji była już gotowa.

Rodzina Matranga – pionierzy

Rodzina Matranga działała w Nowym Orleanie od lat 70. XIX wieku – była jedną z pierwszych rodzin mafijnych w Stanach Zjednoczonych, jeszcze zanim w Nowym Jorku ukształtowała się słynna „Piątka Rodzin". Charles Matranga kontrolował port, co podczas prohibicji okazało się bezcennym atutem – każdy statek wpływający do portu mógł przewozić ukryty alkohol.

„Silver Dollar Sam" Carolla

Silvestro „Silver Dollar Sam" Carolla (ur. 1896, zm. 1972) przejął kontrolę nad nowoorleańską mafią od starzejącego się Matrangi na początku lat 20. Przydomek „Silver Dollar" wziął się od jego zwyczaju noszenia w kieszeni srebrnych dolarów, którymi płacił za drobne przysługi i łapówki.

Carolla zbudował imperium oparte na trzech filarach: przemycie alkoholu (głównie z Karaibów i Meksyku), hazardzie i prostytucji. Jego sieć dystrybucji obejmowała całe wybrzeże Zatoki Meksykańskiej, od Teksasu po Florydę. W szczytowym okresie kontrolował również ściganie koni na torze Fair Grounds – jednym z najstarszych w Ameryce.

Carlos Marcello – dziedzic

Następcą Carolli został Carlos Marcello (ur. 1910 w Tunezji jako Calogero Minacore), który stał się najpotężniejszym bossem mafijnym na amerykańskim Południu. Marcello rządził nowoorleańskim podziemiem przez ponad trzydzieści lat (lata 40.–80.) i jest do dziś postacią kontrowersyjną – jego nazwisko pojawia się w teoriach spiskowych dotyczących zamachu na prezydenta Kennedy'ego.

To właśnie sieć zbudowana podczas prohibicji – łapówki, kontakty portowe, skorumpowani politycy – pozwoliła Marcellowi zbudować imperium, które przetrwało dziesięciolecia po zniesieniu zakazu alkoholu.

Czego nie wiesz o prohibicji w Nowym Orleanie

Historia prohibicji w Nowym Orleanie kryje fakty, które rzadko pojawiają się w podręcznikach. Oto najciekawsze z nich:

Ostatnie wielkie miasto, które stało się „suche"

Nowy Orlean był jednym z ostatnich dużych miast w USA, które formalnie wdrożyło przepisy prohibicyjne. I to nie z braku ustawy – ustawa obowiązywała od stycznia 1920 roku. Po prostu nikt nie zamierzał jej egzekwować. Kiedy federalni agenci przeprowadzali naloty, sądy miejscowe regularnie uniewinniali oskarżonych. Ławy przysięgłych składające się z nowoorleańczyków odmawiały skazywania za przestępstwo, którego nie uważali za przestępstwo.

Luka apteczna

W całej Ameryce lekarze mogli przepisywać alkohol w celach „leczniczych" – ale nigdzie nie wykorzystywano tej luki tak entuzjastycznie jak w Nowym Orleanie. Tutejsze apteki sprzedawały „whisky na receptę" w ilościach, które sugerowałyby epidemię na skalę apokaliptyczną. Jeden lekarz potrafił wystawić tysiąc recept miesięcznie – każda na pintę whisky. Nikt nie sprawdzał, czy pacjenci rzeczywiście są chorzy.

Luka Southern Yacht Club

Kluby prywatne były trudniejsze do nalotów niż bary publiczne – agenci potrzebowali specjalnego nakazu, a sędziowie w Nowym Orleanie niechętnie je wydawali. Southern Yacht Club i inne ekskluzywne instytucje wykorzystywały ten status, serwując alkohol członkom niemal otwarcie. „Członkostwo" w takim klubie można było kupić za kilka dolarów.

Jazz i speakeasy – symbioza

Prohibicja miała ogromny wpływ na historię jazzu. Muzycy, którzy stracili pracę po zamknięciu legalnych barów i domów publicznych w Storyville (1917), znaleźli nowych pracodawców w speakeasy. Nielegalne bary potrzebowały rozrywki, która przyciągnie klientów, a jazz był idealny – głośny, energiczny i kojarzący się z wolnością.

Louis Armstrong, urodzony w Nowym Orleanie w 1901 roku, dorastał w świecie, w którym muzyka i nielegalne bary były nierozerwalnie połączone. Jego wczesne występy odbywały się w lokalach, które dziś nazwalibyśmy speakeasy. Kiedy w 1922 roku przeniósł się do Chicago na zaproszenie Kinga Olivera, grał w Lincoln Gardens – popularnym lokalu na South Side, który podczas prohibicji funkcjonował jako miejsce, gdzie się piło i tańczyło.

Prohibicja paradoksalnie pomogła jazzowi się rozprzestrzenić. Speakeasy były wszędzie – w Nowym Jorku, Chicago, Kansas City – i wszystkie potrzebowały muzyków. Exodus jazzmanów z Nowego Orleanu do miast na północy (tzw. Great Migration of Jazz) zbiegł się z prohibicją nieprzypadkowo.

Jedzenie ze speakeasy

Wiele dań, które dziś kojarzą się z kuchnią cajun i kreolską, zyskało popularność właśnie dzięki speakeasy. Nielegalne bary serwowały jedzenie, żeby zatrzymać klientów dłużej (i żeby ci pili więcej). Gumbo, jambalaya, po' boys i crawfish étouffée – wszystkie te potrawy znalazły swoją publiczność w nowoorleańskich speakeasy, zanim stały się ikonami kuchni amerykańskiej.

Francuska Dzielnica – geografia prohibicji

French Quarter (Vieux Carré) – najstarsza dzielnica Nowego Orleanu – był epicentrum nielegalnego picia. Wąskie uliczki, zamknięte podwórza (courtyards), budynki z XVIII i XIX wieku z labiryntami pomieszczeń – architektura dzielnicy była idealnie dostosowana do ukrywania barów.

Bourbon Street

Bourbon Street, która dziś jest synonimem nocnego życia Nowego Orleanu, swój obecny charakter zawdzięcza w dużej mierze prohibicji. Przed 1920 rokiem była to stosunkowo spokojna ulica mieszkalna. Dopiero speakeasy – a po ich legalizacji zwykłe bary – przekształciły ją w niekończący się ciąg lokali rozrywkowych, którym jest do dziś.

Royal Street

Jeśli Bourbon Street była głośna i ludowa, Royal Street była elegancka i dyskretna. Tutaj znajdowały się speakeasy dla zamożniejszych klientów – ukryte w antykwariatach, galeriach sztuki i prywatnych mieszkaniach. Tradycja ta przetrwała: do dziś Royal Street jest uważana za „kulturalną" alternatywę dla imprezowej Bourbon.

Tremé – najstarsza czarnoskóra dzielnica w Ameryce

Tremé, tuż na północ od French Quarter, to najstarsza afroamerykańska dzielnica w Stanach Zjednoczonych – i kolebka jazzu. Podczas prohibicji Tremé było pełne blind pigów (tak nazywano speakeasy w niektórych częściach kraju) i juke jointów, gdzie grał jazz i blues. To tutaj gram muzyczny i drink były nierozerwalnie połączone – nie jako luksus, ale jako codzienność.

Współczesne speakeasy w Nowym Orleanie

Współczesny Nowy Orlean nie potrzebuje speakeasy – alkohol jest tu legalny, dostępny i celebrowany bardziej niż gdziekolwiek indziej w Ameryce. Ale tradycja ukrytych barów z epoki prohibicji odżyła w formie starannie zaprojektowanych lokali, które łączą historyczną estetykę z nowoczesną mixologią.

Twelve Mile Limit

Adres: 500 S. Telemachus St, Mid-City
Nazwa pochodzi od strefy 12 mil morskich – odległości od brzegu, poza którą amerykańskie prawo nie obowiązywało. Statki z alkoholem (tzw. Rum Row) stawały właśnie za tą linią, a mniejsze łodzie dowoziły towar na ląd. Twelve Mile Limit to bar w dzielnicy Mid-City, z dala od turystycznego French Quarter. Rzemieślnicze koktajle w przystępnych cenach, przyjazna atmosfera, regularne imprezy tematyczne. Idealny na pierwszy drink wieczoru.

Jewel of the South

Adres: 1026 St. Louis St, French Quarter
Odtworzony przez Chrisa Hannah, legendarnego barmana z Arnaud's French 75 Bar, jednego z najlepszych koktajlowych barmanów w Ameryce. Lokal mieści się w odrestaurowanym budynku z lat 30. XIX wieku i specjalizuje się w historycznych koktajlach odtworzonych z oryginalnych przepisów – w tym wersjach drinków, które serwowano w Nowym Orleanie przed prohibicją. Menu zmienia się sezonowo, ale zawsze znajdziesz tu idealnego Sazeraca.

Cure

Adres: 4905 Freret St, Uptown
Otwarty w 2009 roku w odrestaurowanej remizie strażackiej z XIX wieku, Cure był pierwszym rzemieślniczym barem koktajlowym w Nowym Orleanie poza French Quarter. To on zapoczątkował „koktajlowy renesans" w mieście i udowodnił, że dobry drink nie musi być podawany na Bourbon Street. Wysokie sufity, ceglane ściany, minimalistyczny wystrój – estetyka zdecydowanie daleka od turystycznego kiczu.

The Double Dealer

Adres: 129 Roosevelt Way (wewnątrz Orpheum Theater)
Ukryty wewnątrz zabytkowego Orpheum Theater – kina i sali koncertowej z 1918 roku, która sama w sobie jest architektonicznym klejnotem. Nazwa pochodzi od nowoorleańskiego czasopisma literackiego z lat 20., w którym publikowali William Faulkner i Ernest Hemingway. Wnętrze w stylu Art Deco, koktajle inspirowane literaturą i historią miasta. Lokal jest mały – rezerwacja obowiązkowa.

Bar Tonique

Adres: 820 N. Rampart St, Tremé
Na granicy French Quarter i Tremé – w sercu historycznej dzielnicy jazzowej. Bar Tonique to lokal sąsiedzki z rzemieślniczymi koktajlami, wielokrotnie wybierany jako jeden z najlepszych barów koktajlowych na Południu. Bez rezerwacji, bez kodu ubioru, bez pretensji – ale z koktajlami na poziomie najlepszych barów hotelowych. Świetna alternatywa dla tych, którzy chcą uciec od tłumów na Bourbon Street.

Compère Lapin

Adres: 535 Tchoupitoulas St, Warehouse District (wewnątrz Old No. 77 Hotel)
Restaurant i bar prowadzony przez Ninę Compton – nagrodzoną szefową kuchni pochodzącą z Saint Lucia na Karaibach. Koktajle łączą tradycje karaibskie z kreolskimi – rum, cytrusy, przyprawy – w kombinacjach, których nie znajdziesz nigdzie indziej. Nazwa „Compère Lapin" to postać z kreolskiego folkloru – przebiegły królik, odpowiednik Br'er Rabbit.

Latitude 29

Adres: 321 N. Peters St, French Quarter
Bar tiki stworzony przez Jeffa „Beachbum" Berry'ego – historyka kultury tiki i autora kilku książek o tropikalnych koktajlach. Latitude 29 to odniesienie do szerokości geograficznej Nowego Orleanu. Wnętrze przenosi gości na tropikalną wyspę – z polinezyjskim wystrojem, lampami z muszli i koktajlami podawanymi w ceramicznych kubkach w kształcie tiki. Idealny na wieczór, kiedy chcesz oderwać się od historii i zanurzyć się w czystej rozrywce.

Wskazówki dla odwiedzających

Trasa piesza: Prohibicyjna historia French Quarter

Zaczynasz na Bourbon Street przy Old Absinthe House (240 Bourbon) – tu piło się absynt na sto lat przed i po prohibicji. Idziesz na wschód do Royal Street, mijając antykwariaty, które podczas prohibicji ukrywały eleganckie speakeasy. Skręcasz na St. Louis Street do Antoine's (713) – poproś o Mystery Room. Wracasz na St. Peter Street do Pat O'Brien's (718) – obowiązkowo Hurricane na patio. Na koniec przejdź do N. Rampart Street i Bar Tonique na granicy Tremé. Cała trasa to około 2 km – ale z przystankami na koktajle zajmie ci cały wieczór.

Najlepsze pory na wizytę

• Wtorek–czwartek – mniej turystów, lepsza obsługa, łatwiej o rezerwację
• Wczesny wieczór (17:00–19:00) – „happy hour" w wielu lokalach, barmani mają czas na rozmowę
• Niedziela – tradycja „Sunday brunch with cocktails" jest w Nowym Orleanie święta
• Unikaj Mardi Gras i Jazzfestu – chyba że chcesz tłumów. Bary są wtedy przepełnione, a ceny wywindowane

Czego unikać

• Hand grenades i frozen daiquiri z automatów na Bourbon Street – to turystyczne pułapki, nie koktajle
• Barów z naganiaczami na Bourbon Street – jeśli ktoś musi cię zapraszać z ulicy, jakość prawdopodobnie jest wątpliwa
• Samotnych spacerów nocą poza French Quarter i Warehouse District – Nowy Orlean ma piękne, ale też niebezpieczne dzielnice

Jedzenie i picie – łącz!

W Nowym Orleanie koktajle i jedzenie idą w parze. Zaplanuj wieczór tak, żeby połączyć bary ze słynną kreolską kuchnią:

• Sazerac pasuje idealnie do gumbo – ostry koktajl do pikantnej zupy
• Ramos Gin Fizz to klasyk brunchowy – zamów go do eggs Benedict lub beignets
• Hurricane najlepiej smakuje na wolnym powietrzu – weź go „to go" na po' boy z krewetkami z pobliskiej budki
• Absynt próbuj w Old Absinthe House – na czczo, żeby poczuć pełnię smaku, a potem zjedz ostrygi w Antoine's

Praktyczne informacje

• „Go cups" – Nowy Orlean pozwala pić alkohol na ulicy, ale musi być w plastikowym kubku (nie w szkle ani w puszce). Kiedy wychodzisz z baru, poproś o „go cup"
• Napiwki – minimum $1–2 za piwo, $2–3 za koktajl, 20% przy otwartym rachunku. Barmani w Nowym Orleanie są jednymi z najlepszych na świecie – doceń ich
• Dress code – w większości barów casual. Wyjątki: Arnaud's French 75, The Sazerac Bar w Roosevelt Hotel
• Tramwaj St. Charles – najpiękniejszy sposób na dotarcie z French Quarter do barów Uptown (Cure). Kosztuje $1.25 i jedzie pod wiekowymi dębami