27 kierunków wizualnych dla obrazów AI: przykłady i gotowe prompty

[Dorosły bohater i stałe cechy] w [konkretne miejsce], ubrany w [ubranie i materiały]. Kadr [granice kadru i perspektywa], [najważniejsza czynność]. Kierunek wizualny: [jeden styl z poniższej listy]. Światło [źródło, kierunek, wpływ na twarz i tło]. Paleta [2–3 kolory], faktura [materiał, ziarno, odbicia]. Zachowaj [ważne elementy]. Bez [typowe błędy]. Proporcje [np. 4:5 lub 9:16].

Autorska fotografia modowa 4:5. Dorosła kobieta z krótkimi ciemnymi lokami w kobaltowym garniturze i kremowej koszuli unosi się pół metra nad matową podłogą ciemnego studia. Jedna noga lekko zgięta, marynarka i włosy układają się jak w powolnym nieważkim ruchu. Obok unoszą się trzy papierowe kule i pojedyncza wstęga. Miękkie światło z lewej, delikatny cień pod postacią, naturalna faktura twarzy i tkaniny. Cała głowa, dłonie i buty mieszczą się w kadrze. Bez dodatkowych osób, napisów i przypadkowo latających przedmiotów.

Nocna ulica po deszczu, dorosła kobieta w grafitowym garniturze wychodzi z nieoznaczonego budynku i na moment zerka w bok. Plan do kolan, kadr lekko przesunięty, jakby fotograf zrobił zdjęcie w biegu. Dwa odległe aparaty błyskają za nią; krótki flesz rozjaśnia twarz, rękaw i mokre płyty chodnika, witryny pozostają przygaszone. Realistyczne odbicia, drobne ziarno, naturalna skóra. Bez rozpoznawalnej celebrytki, logo, czerwonego dywanu i dodatkowych błysków zasłaniających twarz.

Zdjęcie z góry, aparat prostopadle do jasnej kamiennej posadzki. Dorosła kobieta w czarnym prostym płaszczu stoi na środku, patrzy ku górze. Wokół niej leży sześć dużych arkuszy pustego kremowego papieru; cztery kolejne kartki unoszą się na różnych wysokościach i rzucają osobne miękkie cienie. Jedno okno z prawej tworzy czytelny kierunek światła. Cała sylwetka i margines posadzki widoczne. Bez tekstu na kartkach, nakładających się kończyn i skośnej perspektywy kamery.

Portret redakcyjny dorosłego mężczyzny przy wejściu do małego kina w 1986 roku: luźna marynarka z szerokimi ramionami, sprany granat i brąz, papierowy bilet w dłoni, rozmyte żarówki nad wejściem. Zdjęcie na kolorowym filmie małoobrazkowym, umiarkowane widoczne ziarno, miękka ostrość przy krawędziach, delikatny przeciek światła w jednym rogu. Ciepła skóra, spokojny wyraz twarzy. Bez współczesnego telefonu, współczesnych aut, fałszywej daty i wielkich napisów.

Profil dorosłej kobiety na ciemnym tle, od ramion w górę, nos i oko ostre. Wewnątrz obrysu włosów i marynarki wtopiony drugi obraz: pusta górska droga we mgle o świcie, z jednym małym światłem w oddali. Twarz pozostaje główną czytelną warstwą, krajobraz nie wychodzi poza sylwetkę poza delikatną smugą przy ramieniu. Chłodny błękit i ciepły odcień skóry, subtelne ziarno. Bez drugiej twarzy, dodatkowych oczu i przypadkowego kolażu.

Dorosła kobieta w jasnej lnianej sukni i płaskich sandałach stoi na wapiennym tarasie nad morzem, trzyma słomkowy kapelusz przy boku. Plan całej sylwetki, niski horyzont i duża przestrzeń spokojnego nieba. Słońce tuż przed zachodem z lewej, cienki jasny kontur na ramieniu, chłodniejszy cień pod pergolą, lekki wiatr unosi brzeg sukni. Matowe kolory piasku i wody, realistyczna faktura lnu. Bez reklamowego logo, przesadnej opalenizny i dodatkowych plażowiczów.

Pełnopostaciowe zdjęcie dorosłej kobiety w rzeźbiarskim płaszczu z kości słoniowej przy wielkich ryflowanych kolumnach i szerokich betonowych schodach współczesnego muzeum. Postać po lewej stronie kadru, linie schodów prowadzą od prawego dołu do jej twarzy. Boczne popołudniowe światło wydobywa fakturę betonu i tkaniny. Pokaż skalę budynku, ale zachowaj czytelną twarz, całe buty i oddech nad głową. Bez zniekształconych stopni, fałszywych znaków i przypadkowego tłumu.

Dorosła modelka w sztywnej czerwonej kurtce i prostych czarnych spodniach stoi na tle ciepłej szarej ściany studia. Kadr od kolan, ciężar na jednej nodze, dłoń poprawia kołnierz. Duże miękkie światło z przodu po lewej i wąski cień na tle, precyzyjna kompozycja z wolną przestrzenią nad prawym ramieniem. Naturalna skóra, wyraźny szew kurtki, tylko czerwień, grafit i szarość. Bez napisów, marek, sztucznego wygładzania twarzy i zbędnych rekwizytów.

Reklamowe zdjęcie fikcyjnej skórzanej torby bez logo na jasnym trawertynowym bloku. Torba w ciemnobrązowej gładkiej skórze, widoczne równe szwy, matowe metalowe zapięcie i naturalne zagięcia materiału. Kompozycja 4:5, przedmiot zajmuje dwie trzecie kadru; miękkie światło z dużego okna po lewej, cienki refleks na zapięciu, delikatny cień kontaktowy. Tło w ciepłej szarości. Bez napisów, dodatkowych toreb, dłoni i błędnych okuć.

Intymny portret dorosłej kobiety siedzącej przy oknie nocnego pociągu, od ramion w górę. Patrzy na odbicie w szybie, lekko zmęczona, ale spokojna. Chłodne światło miasta wpada z prawej, mała ciepła lampka wagonu oświetla policzek z lewej, tło jest miękkie, oczy pozostają ostre. Naturalne pory skóry, subtelne ziarno, realistyczne odbicie bez drugiej twarzy. Bez teatralnego płaczu, tekstu i upiększającego filtra.

Pionowy portret okładkowy dorosłej kobiety w strukturalnej czarnej sukni, od połowy ud w górę, pewna spokojna poza, bezpośrednie spojrzenie w obiektyw. Jasnoszare jednolite tło, wysokie miękkie światło z przodu i delikatny kontur z lewej. Cała głowa widoczna, 20% czystej przestrzeni nad nią i wolne marginesy na późniejsze nagłówki. Ręce naturalnie ułożone, wyraźna faktura tkaniny. Sam obraz bez liter, numeru wydania, logo i znanej okładki.

Dorosły model w czarnym technicznym płaszczu z półprzezroczystymi panelami i cienką linią światłowodu biegnącą po jednym rękawie, stojący w pustym przejściu stacji przyszłości. Plan od kolan, surowe aluminium i szkło w tle. Chłodne światło paneli sufitowych, jeden fiołkowy refleks na krawędzi płaszcza, twarz w naturalnych kolorach. Czytelna konstrukcja ubrania i dłoni. Bez pancerza superbohatera, świecących oczu, holograficznych napisów i nadmiaru neonów.

Portret dorosłego mężczyzny w dobrze skrojonym granatowym płaszczu z wełny i jasnej koszuli, w cichej bibliotece z drewnianymi regałami. Plan do pasa, siedzi przy prostym stoliku z zamkniętą książką, patrzy poza kadr. Miękkie dzienne światło z okna po prawej, spokojne brązy, granat i krem, widoczny splot wełny. Bez ostentacyjnej biżuterii, emblematu marki, złotych dekoracji i nienaturalnie idealnej skóry.

Czarno-biały portret dorosłej kobiety w ciemnym płaszczu, stojącej przy oknie z żaluzjami w skromnym pokoju. Kadr od ramion, wzrok poza obiektyw. Jedna twarda lampa za oknem rzuca wąskie równoległe pasy na ścianę i lewy policzek; prawa połowa twarzy zanurza się w głębokim, lecz nie całkiem czarnym cieniu. Mokra szyba, realistyczna skóra, delikatne ziarno. Bez papierosa, broni, przypadkowych smug światła i współczesnych neonów.

Portret dorosłej projektantki w kremowym garniturze w jasnym studiu z dwiema pionowymi taflami przydymionego szkła ustawionymi przed i za nią. Kadr do pasa; twarz widoczna bez zniekształcenia przez przerwę między taflami. Miękkie światło z lewej, subtelne odbicia tylko na krawędziach szkła, szara podłoga i neutralne tło. Warstwy dają głębię, ale dłonie oraz oczy pozostają czytelne. Bez podwójnych kończyn, pływających interfejsów i napisów.

Dorosła kobieta w zielonym płaszczu stoi na środku pustej sali muzealnej, w której z sufitu zwisa pojedyncza odwrócona tafla spokojnego jeziora. W jej powierzchni odbijają się lampy sali, a małe krople wiszą pod taflą. Plan szeroki, postać zajmuje jedną trzecią wysokości kadru, patrzy w górę. Chłodne światło jeziora pada na twarz, resztę sali oświetlają ciepłe oprawy ścienne. Realistyczne materiały i spójne cienie. Bez dodatkowych krajobrazów, dublowania osoby i przypadkowych obiektów.

Fikcyjny pokaz mody, dorosła modelka w ciemnozielonej asymetrycznej sukni uchwycona w połowie pewnego kroku na matowym wybiegu. Aparat nisko i lekko z boku, cała sylwetka od czubka głowy po oba buty w kadrze. Jeden reflektor z przodu wydobywa konstrukcję sukni, publiczność pozostaje miękko rozmyta, materiał porusza się zgodnie z krokiem. Ostra twarz, naturalne proporcje ciała. Bez trzeciej nogi, wielu modeli na pierwszym planie i napisów sponsora.

Mała ceramiczna butelka perfum bez napisu stoi na pojedynczym jasnym kamiennym postumencie w rozległym beżowym studiu. Kadr 4:5, butelka w dolnej środkowej części, duża czysta przestrzeń nad nią. Miękkie światło z wysokiego okna po prawej, subtelny cień kontaktowy i ledwie widoczna faktura tynku. Kolory: kość słoniowa, piasek, przygaszone złoto. Bez drugiego produktu, przypadkowej biżuterii, logo i sztucznego połysku.

Portret grupowy trzech fikcyjnych dorosłych projektantów w pracowni roku 2080 sfotografowany jak odnaleziona odbitka z rodzinnego archiwum: proste pozy, lekko wypłowiały papier, subtelne ziarno i nierówne brzegi zdjęcia. Na stole leży jeden przezroczysty moduł obliczeniowy z widocznymi warstwami, pozostałe przedmioty są zwyczajne. Ciepłe światło z okna, odcienie sepii przełamane chłodnym światłem modułu. Wszystkie twarze różne i rozpoznawalne. Bez nieczytelnych podpisów i futurystycznego miasta w tle.

Dorosła kobieta w czerwonym płaszczu szybko przechodzi przez pusty hol dworca. Aparat stoi nieruchomo, kadr od kolan w górę. Jej twarz i przednia klapa płaszcza pozostają czytelne, tylny brzeg materiału i przechodzące w tle światła tworzą krótkie kierunkowe smugi poziome. Zimne światło sufitu, jedna ciepła reklama poza ostrością. Fotograficzne rozmycie wynikające z ruchu, nie cyfrowy filtr na całym obrazie. Bez rozmazanych oczu, dodatkowych rąk i powielonej sylwetki.

Dorosły model w ciepłoszarym prostym garniturze stoi na płytkiej lustrzanej posadzce w dużym ciemnym studiu. Wokół wiszą trzy gładkie, nieregularne rzeźby z polerowanego chromu; każda pokazuje zniekształcone odbicie tej samej osoby i jednego dużego źródła światła z lewej. Plan całej sylwetki, twarz poza odbiciami czytelna i ostra. Paleta srebra, grafitu i odrobiny bursztynu. Bez dodatkowej postaci, metalicznej skóry, napisów i bezsensownych odbić.

Dorosła kobieta w długim atramentowym płaszczu stoi na grzbiecie piaskowej wydmy o zachodzie słońca. Kadr szeroki 16:9, postać po prawej, po lewej łagodny cień wydmy i daleki horyzont. Wiatr z lewej unosi tylko tył płaszcza i drobny piasek przy butach. Niskie światło tworzy cienki złoty kontur, twarz pozostaje lekko doświetlona odbiciem od piasku. Bez burzy piaskowej zasłaniającej strój, fantastycznych ruin i dodatkowych sylwetek.

Wczesny wieczór na ulicy z tramwajem w tle. Dorosła kobieta w oliwkowej kurtce i białej koszuli wychodzi z małej kawiarni, poprawiając pasek torby. Fotograf stoi kilka metrów z boku; ujęcie do kolan, postać lekko poza centrum, twarz ostra, przejeżdżający tramwaj miękko poruszony. Prawdziwe światło ulicznych lamp miesza się z chłodnym zmierzchem. Jeden daleki fotograf może być widoczny w tle. Bez błysków zasłaniających twarz, cudzych marek i pozowanej miny.

Dorosła kobieta w bordowej marynarce stoi bokiem do aparatu w jasnej garderobie, poprawia mankiet lewą dłonią. Duże pionowe lustro za nią pokazuje tę samą twarz z przodu i ten sam bordowy strój; wprost do kamery widać jej profil. Plan do pasa, miękkie światło okna po lewej, delikatny cień ramy. Odbicie ma logiczną perspektywę i dokładnie dwie widoczne dłonie. Bez drugiej osoby, zmienionej fryzury, błędnych palców i nieczytelnych napisów na lustrze.

W ciepłoszarym studiu dorosła modelka stoi stabilnie w prostym czarnym kombinezonie, wyciągając otwartą dłoń. Nad nią na różnych wysokościach unoszą się dokładnie trzy skórzane torebki bez oznaczeń w kolorach karmelu, bordo i ciemnej zieleni. Każda ma własny kształt, prawidłowy uchwyt i miękki cień zgodny z dużym światłem z prawej. Kadr całej sylwetki z dużym zapasem przestrzeni, twarz i torebki czytelne. Bez dodatkowych produktów, doklejonych pasków i tekstu.

Portret dorosłego architekta w ciemnej koszuli na tarasie współczesnego budynku. Kadr od klatki piersiowej w górę; za głową powtarzalne betonowe łuki tworzą symetryczną ramę, ale nie przecinają twarzy. Aparat na wysokości oczu, miękkie światło z otwartego nieba, delikatny cień pod łukami, oczy ostre, tło nieco łagodniejsze. Szarość betonu i ciepła skóra. Bez krzywej geometrii, dodatkowych twarzy i przesadnego rozmycia budynku.

Fikcyjny portret dorosłej pilotki w skórzanej kurtce z lat siedemdziesiątych siedzącej w małej kabinie pociągu przyszłości. Analogowe przełączniki z bakelitu sąsiadują z jednym płaskim przezroczystym ekranem bez czytelnych liter. Ciepłe światło żarówek na twarzy, chłodne światło za oknem, subtelne ziarno kolorowego filmu i lekko wyblakłe barwy. Kadr do pasa, dłonie spoczywają na prawdziwym pulpicie. Bez hełmu kosmonauty, neonowego miasta i naklejek z przypadkowym tekstem.

Użyj zatwierdzonego obrazu jako pierwszej klatki. Przez 5 sekund ta sama dorosła kobieta w kobaltowym garniturze unosi się powoli o około 20 cm, po czym stabilizuje pozycję; wstęga i trzy papierowe kule reagują na ten sam łagodny ruch powietrza. Kamera stoi w miejscu i wykonuje tylko niewielki naturalny dryf na boki. Zachowaj tę samą twarz, strój, liczbę rekwizytów, ciemne studio i kierunek światła. Jedno nieprzerwane ujęcie, bez cięć, tekstu, nowej osoby, nagłego przyspieszenia i zmiany perspektywy.